This is default featured slide 1 title

W OBOWIĄZUJĄCYCH ZWYCZAJACH

Właściciel sprzedający swą ziemię oddawał w Niemczech nowemu nabywcy swą rękawicę jako gwarancję zawartej umowy i formalne jej potwierdzenie.W zwyczajach obowiązujących rycerzy w po­jedynku rękawiczka była symbolem prawnym.Rzucenie rękawicy przeciwnikowi było wojenną formą zwrotu rękawicy, którą uprzednio otrzy­mano przy zawarciu umowy, i oznaczało chęć lojalnej obrony sprawy z bronią w ręku. Dwaj przeciwnicy składali swe rękawice jako zastaw u arbitra, który miał rozstrzygnąć ich zatarg, dla zaznaczenia, że poddadzą się wyrokowi.Rękawiczkę otrzymaną od damy jako dowód jej uczucia rycerz przypinał na hełmie w czasie turniejów i wyprawy wojennej. Gdy w Pieśni o Rolandzie, spisanej około 1080 r., umierający bohater wznosi ku Bogu swą rękawicę, podkreśla tym całkowitą ofiarę swego życia i rycerskiego honoru.  

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

ZNACZENIE SYMBOLICZNE

Podkreślić należy również symboliczne znaczenie rękawiczek, związane z systemem feudalnym. Na Zachodzie przyjęło się używanie rękawiczek w wytwornym ubiorze od VII w., gdy zaczęli je no­sić przede wszystkim królowie i biskupi; rękawiczki nabrały znaczenia symbolu władzy i godności. Znaczenie tego symbolu podkreślano zwłaszcza w krajach, w których przyjęło się prawo niemieckie. Rę­kawiczki należały za dynastii Karolingów i cesarzy późniejszych do ubiorów koronacyjnych; w XIII w. sporządzali je i zdobili haftem i perłami rzemieślnicy saraceńscy na Sycylii. Podobnie atrybutem wła­dzy stały się rękawiczki we Francji i w Anglii. Przy udzielaniu lenna wasalowi wręczano rękawiczki,również przy nadawaniu pewnych przywilejów miastom, jak odbywanie jarmarków lub bicie monet, panował zwyczaj posyłania rękawic.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

PIĘKNE RĘKAWICZKI

Szyli je rękawicznicy zrzeszeni w cechach francuskich już około 1190 r., używając jako surowców różnych skór starannie wyprawianych. W innych krajach, jak w Niemczech, Austrii, a później i w Polsce, rękawiczki robili jako uboczny produkt wytwórcy kaletek, woreczków, pa­sów i innych wyrobów ze skóry. Szczególnie częste są wzmianki o użyciu jeleniej skóry, a nawet bawolej przy grubych rękawicach nakładanych do polowania ze sokołem, koniecznych dla myśli­wego, gdy ptak siedzący na dłoni zrywał się do lotu. Na zimę sporządzano rękawice pod­szywane lekkim futrem jagnięcym, popielicami i tanimi futrami, jak królicze i baranie. Rękawiczki noszone do ubioru codziennego były najczęściej z lekko kremowej skóry ze skośnie ściętym wydłu­żeniem. Przy ożywionym ruchu budowlanym w XIII w. rękawic roboczych używali rzemieślnicy pracujący przy budowach, jak np. murarze i kamieniarze.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

MODA NA KAPTURY

Częstym uzupełnieniem męskich ubiorów szytych z barwnego sukna były kaptury, również wy­konane ze sukna. Miały one krój charakterystyczny, z krótkim, prawie nie zwisającym końcem i nie­wielkim kołnierzem rozszerzanym klinami. Od XIII w. rozpoczyna się zwyczaj nakładania kaptura częścią okalającą zwykle twarz. Otwór ten, zwany we Francji ńsagiere,obszywano zwykle msko- włosym futrem i dostosowywano do obwodu głowy. Tak nałożony kaptur dawał różne możliwości ułożenia kołnierza i jego ostrego końca.Moda takich kapturów miała pochodzić z południo­wej Francji, gdzie przyjęła się ze względu na wczesną i ciepłą wiosnę i długą jesień. 

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

DLA WYGODY

Przy surcot z rękawami dodawano czasem rozporek boczny w górze , ujęty zwykle szeregiem guzików i wypustką innej barwy, np. przy ubiorze czerwonym wypustka była biała. Ubiory męskie i kobiece były w XIII w. bardzo do siebie podobne w kroju — tworzyły się na nich równomiernie rozłożone fałdy, co wskazuje na postęp w rzemiośle krawieckim, zastosowanie umiejętne kroju półkolistych płaszczy i okryć oraz wprowadzenie klinów dla poszerzania ubiorów. W ubiorach męskich spotykamy w 2. poł. XIII w. równocześnie kilka typów ubiorów wierzchnich. Oprócz opisanego surcot bez rękawów , często ujętego wąską opuszką z futra i podszytego również lekkim futrem (wiewiórkami lub popie­licami), używany był ubiór wierzchni z rękawami, rozcięty z przodu, uszyty również na futrze, no­szony z paskiem . 

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

OBUWIE NOSZONE DO UROCZYSTYCH SZAT

Obuwie noszone do uroczystych szat było robione nawet z jedwabnych tkanin, a haf­towane motywy dekoracji przodów naszywano perłami. W zwykłym obu­wiu było kilka odmian skóry: koźlę­ca — barwiona czarno, czerwono lub na ciemny odcień purpury – była przeznaczona na płytkie trzewiki, dochodzące najwyżej do kostek. Do zdobienia wierzchów obuwia stoso­wano ażurową wycinankę ze skóry lub nakładanie aplikacji ze skóry wy- ciętej i naszywanej na tło o barwie kontrastującej z ozdobą. Wyszy­waniem nicią kolorową podkreślano wydłużony kształt tretów, przyjęte było również w dekoracji obuwia stylizowanie na wzór bizan- tyS motywów heraldycznych. Od IX w. była już znana , używana na Zachodzie, pod wpływem mody bizantyńskiej, do wyrobu wy­twornego obuwia skóra safianowa, którą malowano, złocono i zdo­lno motywami wyciskanymi przy pomocy form drewnianych, z wyrobu skór safianowych słynęła Kordoba w Hiszpanii ale spo­sób produkcji i uszlachetnienia skór „kurdybanowych był znany T rozpowszechniony w miastach południowej Francji, szczególnie W Tuluzie i w Montpellier.


Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

DAWNY ZASÓB TEMATÓW

Od VII do IX w. tkactwo bizantyńskie powtarzało dawny zasób tematów dekoracji tkanin, jednak poziom artystycz­ny kompozycji, rysunku i kolo­rytu był niższy. Od X w. poja­wiły się nowe schematy kompo­zycji ornamentu, oparte na motywie zaostrzonych owali, i tkaniny jednobarwne zbliżone do atłasu z wgłębionym rysunkiem ornamentu. Pod względem technicznym i artystycznym tkaniny bizantyńskie od X w. wykazują duży postęp; wzbogaciły się motywy dekoracyjne przez wprowadzenie ulubio­nych w tkactwie perskim fantastycznych hipokampów, stylizowanych słoni, lwów, gryfów. W ciągu XI i XII w. powtarza się często mo­tyw stylizowanych orłów cesarskich na bizantyń­skich tkaninach dekoracyjnych, który występuje w dwóch odmianach.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

DWORSKIE OBUWIE

Dworskie obu­wie campagus, znane z portretu cesarza Justynia­na, różniło się od socci tym, że wycięte na pod­biciu, było wiązane nieco wyżej i bogato zdobione naszyciem rozet z pereł.Bizantyńskie dworskie ubiory męskie i kobiece późnego okresu, uszyte z jedwabnych tkanin, obszywano u dołu złocistymi listwami, ciężki­mi od barwnych kamieni. Ozdobny naszyjnik (zwany maniakion) połączono z dawną szarfą loros w jednolitą całość; często sztywna ta ozdoba spadała na tunikę pasem równej długości z tyłu i z przodu. Tylny pas przerzucano na lewe ramię jak dawny loros. Krańcowe, nieestetyczne przeładowanie klejnotami występuje zwłaszcza w ubiorach XI w. cesarza Romana i jego żony Eudocji (z lat 1068—1071). 

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn
Wszelkie prawa zastrzeżone (C)
error: Content is protected !!